Yöntem Sağlık

Feridun Andaç: Hikâyesi olan kent: Eskişehir Eskişehir, Türkiye'nin en mutlu kenti olarak bilinen bir şehirdir.

Kentin hikâyesi, insanlara benzeyen bir kent olarak algılanır.

Italo Calvino'nun sözleriyle, kentler takas yerleridir, tıpkı ekonomi tarihi kitaplarında anlatıldığı gibi, ancak bu değiş-tokuşlar yalnızca ticari takaslar değil, kelime, arzu ve anı değiş-tokuşlarıdır.

Eskişehir'de, kentte yaşanan bu değiş-tokuşları görebilmek için buraya gelmek gerekiyordu.

Yılmaz Büyükerşen ve Ayşe Ünlüce'nin davetlisi olarak gelmiştim, “Hayatı edebiyat ile karşılamak” konulu bir konferansım vardı.

Karayoluyla kente adımınızı attığınızda sizi karşılayan modern bir kent havası ruhunuza iyi geliyor.

Böylesi bir karşılama sizi yeni, hatta benzersiz karşılaşmalara hazırlıyor.

Kentler hikâyeleriyle ilgimi çekmiştir hep.

Doğduğum kent Erzurum’u yazarken de bunu hissetmişimdir.

Kentinize dair ne yazarsanız yazın, tükenmeyen bir duygudur.

Yılmaz Büyükerşen’i, Ayşe Ünlüce’yi dinlerken bunu bir kez daha gördüm, derinden hissettim.

“Doğduğunuz yeri, ülkenize sevmek böyle bir şey” dedim içimden.

Güne gözümü Porsuk Konukevi’nde açarken Albert Camus’ yü okumaya verdim kendimi bir süre.

Onun doğduğu kentin, Oran’ın izlerindeydim.

Ondan şu satırları okuyunca duraladım: “Oran’ın başka anıtları da vardır.

Ne de olsa onlara bu adı vermek gerekir; öyle ya, onlar da kentlerinden yana tanıklık eder, belki daha da anlamlı bir biçimde.” Karşımda, Porsuk Çayı’nın en görünür yerinde, bir “anıt” duruyor: Büyükerşen’in hüneri...

Ve kentin her yerinde hikâyesi olan anıtlarla karşılaşmanız şaşırtmalı sizi.

Büyükerşen’le sohbet ederken şunu düşünmüştüm: Bir kentin taşıyıcı hafızası...

Anlattığı her bir insanın, mekânın, yerin ve olayın hikâyesi şaşırtıcıydı.

Bir Cumhuriyet aydınının doğduğu kent, hikâyelerini ve anılarını taşıyor.

Kentin her yerinde, hikâyeler ve anılar var.

Eskişehir, bir hikâyenin, bir anının, bir hikâyenin şehri.